De Wereld der Dode Dichters.

Toen kon dat nog. Je hebt van die chauffeurs die haasten zich. Vreselijk. Niet voor de klant of passagier. Niet om de naam van ons bedrijf beter in de markt te zetten. Neeen. Roken. Dat willen ze. Roken, als schoorstenen. In de bus gaat dat niet meer. Er zijn dan van die haltes halverwege de route, waarbij, als je voldoende vaart erin weet te zetten je lekker voorloopt op ‘t schema. Dan gaat staan wachten tot het schema je weer inhaalt. En dan in die tussentijd kan je even. Paffen dan dus.

Op de touringcar, ja, dat was een andere tijd. Een hele andere rijervaring. Deelden we pakjes uit aan het begin, of beter: je kreeg een slof als je een maandabonnement nam. Het kwam ook geregeld voor dat iemand geen geld bij zich had en gewoon m’n weekvoorraadje peuken aanvulde, dat kon toen nog. Het mooiste is, na ja dat gonsde dan al weken door de remise, als er weer een uitje 65+ aankwam. Beter dan van die zwembad jeugd. Je kent het wel. Weer dat vooronder vol met opblaas krokodillen, bandjes, bananen. Gierend uit de hand escaleren deed dat dan. Maar goed… bejaarden. Dan was er altijd wel eentje jarig. Nou die kwam dan, met z’n doos. Vol he! Zo’n hele doos met van die bolknakken. Nou dan wist je ‘t wel hè. Ok, ik geef toe, het waren lang niet altijd van Cubaanse. Nee dat niet. Meestal was het particuliere import uit de Solomon Islands. Waren ze dan met een tripje heen geweest, toch mindere kwaliteit dat wel. Maar ik zeg altijd gekscherend: bolknakken zijn bolknakken of ze nu door Fidel gerold zijn of door Pol Pot.
Nu ja, stoppen hoefde toen niet. Was van geen strak schema sprake. Waar het nu taboe is om in de wagen te roken, konden ze er destijds geen tabak van krijgen. WAHAHAHAHA! Je snapt ‘m he. Tabak van krijgen… Dat ze dus, ehh er geen genoeg, nou ja tabak zit dus ook in rookwaar. mmm.
Maar die bolknakken dus. Dan kwam er zo’n grijze heer. Heren, dat waren ‘t toen nog echt. Niet met van die rubberen Mephisto’s aan, neen. Echte lekker stevige Van Liers, met leren zolen. En zo’n v-tje in de hak. Koperen spijker. Jaa daar zat dat toen nog mee vast hè. Jaa, ook wel lijm, maar toch vooral koperen spijkers. Dat was me wat. Maar goed. Die bolknak dus. Dan kwam er zo’n man langs, met echt een EMMMER van dat heerlijk geurend rookwaar. Nou en dan uitdelen hè. Aan iedereen. Ja aan IEDEREEN DUS HE. Verdomme. Dat is nu heel anders met die Marokkanen, die maken dus echt alles kapot hè. Dan is er van bolknak uitdelen dus geen sprake meer. Echt voor bolknakken kan je bij die Marokkaantjes niet aankomen, en uitdelen? NEE HET ZIJN ALLEMAAL… Maar ja, Turkse Pizza dat is dan wel weer erg lekker, dat hebben ze dan weer wel en het is echt niet dat die gasten nooit een Agio-tje opsteken, nee dat niet. Maar kwaliteit, nee daar hebben ze geen kaas van gegeten. Daarover gesproken.
Blauw. Dat stond ‘t alras in zo’n bus. Reed met een grote touring DAF naar Polen. Naar Polen. Jahaaa, m’n vrouw ging dan wel mee he. Neuh.. die zit ook op de bus. Zie je nie aan ‘r hoor; dat niet. Ze is heel gewoon gebleven. Gezellig was dat. Weet je, dan het je, ja zeg maar, drie compartimenten in die bus. Eentje – ik had er net al even over in verband met die zwemles en krokodillen – voor. Daar zaten wij dus. Zo’n hele lange unit boven. 54 stoelen. Zonder staanplek, dat ging echt niet toen en dat is misschien wel beter. En een voor 15 personen achter, beneden. Maar goed, dat voorcompartiment, dat had zo’n gordijntje. Mooi spul. Was wel bruin, maar dat had je toen. Paste lekker bij je zitkuil. Ging dus dan dicht dat gordijntje. NOUU, dan wist je ‘t wel hoor. Die bolknakken gingen dan aan. Binnen een mum van tijd, een mum. Blauw. Helemaal. Blauw.
Heerlijk. Er is uiteindelijk toch niks zo mooi als achter zo’n groot stuur zitten. Met je vrouwtje. Da’s mooi. Zit ik meestal met m’n linkerelleboog een beetje zo op het linkerraamkozijn, of hoe noem je dat. Ik leun een beetje zo. Beetje met rechts sturen. Nonchalant achterover. Haren vet van de brilcream – moet je ’s ochtends al rekening mee houden als je je krat uit komt – lekker slagje d’r in. Zit ik een beetje aan die knop, je weet wel dat ding dat hier zit. Heb ik een keer bij een tankstation gekocht. Nou ja, gekocht, gekocht. Ik haal dus altijd zo’n jumbopak van die BROSsen, of Raiders, hoe heten die dingen. Kreeg je jarenlang zegeltjes bij. Op een gegeven moment had ik geloof ik 14000 van die zegeltjes. Sta je dan met je spaarboekje. Wat moet je dan kopen. Ik heb dus op zichzelf niet zo gek veel met ‘n steengrilcentrale. Of van die pluche dobbelstenen. Of zo’n zwaaiende kat. NEEEE. Daar hoef je bij mij echt niet mee aan te komen. Nee. Zo’n KNOP. Dat heb ik dus gekocht. Zo’n knop, voor op je stuur dat je dus met je rechterhand (linker immer leunend nonchalant op raampje) een beetje aan die knop kan zitten. Sturen dus hè. Met één hand. Corrigeren. Hier en daar. Waar nodig. Vinden die vrouwtjes mooi hè. Mwoah. Verdomme.
Maar ja, niet dat ik met de vrouwtjes iets te klagen heb. Nee, dat niet. Heb natuurlijk met mijn Svetlana, gewoon een hele goeie te pakken gehad. Is echt een topwijf, in 1 woord, top wijf. Heb ik dus een keer opgepikt, nou ja opgepikt, da’s misschien ook niet zo aardig. Is een keertje komen aanlopen, toen ik met de jongens, naar Polen was. Ja met de touringcar natuurlijk. Wat denk je dan. Da’s natuurlijk het mooiste. Dat je een beetje in de wagen zit. Handje op het stuur, knop d’r bij. Alles d’r op en d’r aan. Je ziet het inmiddels voor je. Gingen we naar Krakkou of zo. Enorme stad in Polen. Mooi jongen, mooi! Ongelofelijk nog nooit zo iets moois gezien. Je weet wel, van die huizen, met van die stenen en zo, alles d’r op en d’r aan. Zaten we met de jongens, in zo’n herberg met z’n alle op de zaal natuurlijk. Gelachen dat we hebben, gelachen! Zit je dus op zo’n avond in zo’n tent, pilsje d’r bij. Komt er opeens zo’n hele horde met van die dames. Mwaah. En volslank hè. Precies wat ik zo lekker vind. Mwaaah.
Mijn Olha niet. Die is wat hoekiger. Lekker kort koppie. Maar, wel een fijne vrouw. En correct ook hoor. Belde me laatst, zegt ik ben gestopt. Vroeg gelijk Petrofkaatje ben jij dat. ‘Ja, met mijn, ben gestopt’ hoorde ik aan de aare kant. ‘Las dat boekje van Ellan Kaars. In een ruk, in een ruk uit. Maar ben nu ook wel gestopt.’ ‘Maar dat was toch niet nodig’, zei ik hur nog. ‘Je had ‘t toch prima, op de vrachtwagen.’ ‘Neen boeliewoekie van me,’ zegt ze, ‘met roken.’ Dat verwacht je niet hè. Van zo’n Poolse. Als er vrouwen zijn die paffen als schoorstenen, dan zijn het wel van die oost EU lekkertjes. Blijven ze slank van. Zag de bui al hangen. Gaaaat m’n Kourkina. Ze was al vierkant, maar nu zag ‘k een soort rechthoek voor me. Ja op z’n kant hè. Met de brede delen nou ja, in de breedte zeg maar.
FOCKFOCKFOCKFOCK. AAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAHHH. Shit. Kramp. Koppelingkramp. Heb ik heel vaak op zaterdagavond. Toch een drukke week gehad. Mijn pysio zegt dat ik een korte achillespees heb. Of nou ja kort, kort. Bij mij loopt die enkel dus eigenlijk gelijk over in mijn kuitbeen. Staat ie dus geregeld strak. Zeker als ik dan met Perestrojka gisteravond nog even een paar van die wodkaatjes heb weggetikt. Dan schiet dat dus in mijn koppelingsspier. Fockzooi.
Hooo, de stopknop. Ja dan gaat er hier zo’n rood lichtje branden. U… ja natuurlijk hier moet u er uit hè. Nou tot ziens. ‘T is nog wel een stukje lopen. Maar voordat u gaat. Die knop. Ik zie u wel kijken. Dat lipje hier. Jahaaa…. asbakje. Verwacht je niet, in zo’n mooie knop. Voor 14000 zegeltjes. Twee walletjes… en een knop. En een asbakje. Nou.. nu we het toch even nog over roken hebben. Die bejaarden. Nou dan begint er een te hoesten. Dan staat die hele boven unit inmiddels aan, nou ja de knakken dan. Heeft ‘r een last van principes. Dacht ik nog ‘da’s astma.’ Maaar neeeui. Principes. De defibrillator, daar stond ik dus mee klaar. Met die klappers. Eerst scheren, heb je vaak met van die mensen die op Polen reizen. Dacht, dit wordt weer zo’n tripje bedrijfshulpverlening-in-de-praktijk. Maar neen, principes. Das helemaal doorgeslagen hè, tegenwoordig. Je mag niet meer roken in de bus. Vandaar dat gehaast waar ik ‘t eerder over had, van die chauffeurs die racen tegen ‘t schema om maar even aan hun niko behoefte te voldoen. Zal je wat vertellen. De bus, das dus geen vervoermiddel. Opgericht om te roken. Het is eigenlijk, ja zo’n puberprojectje. Dat je vroeger thuiskwam, je ouders mopperde over binnen roken. Nou daar vonden we toen wel wat op. Gewoon rijden en dan roken. En er waren steeds meer lui die dat ook wel wat leek. Nou dan laat je ze ‘r voor stempelen. Twee zones, is twee keer roken. En dan denkt u natuurlijk, maar waarom drie strippen, voor twee zones. Da’s logisch. ‘K zeg altijd, maar je ziet ‘t pas, als je ‘n peuk in je mond heb. Die eerste strip is voor de chauffeur. Anders mag die natuurlijk niet roken. Is zeg maar een strip per peuk. Wist je niet hè. Goed je moet er uit. Geen probleem, leuk effe bijgepraat te hebben.

Ja, jullie denken dat het een grapje is. Effe leuk met zo’n dichtclubje het platteland op. Even een weekendje Putten doen. Lekker de stad uit. Zo’n regionale ervaring. Buschauffeurtje d’r bij. Jullie denken dat het allemaal een grote klucht is hè? Gewoon om te lachen, beetje mij voor gek zetten. Maar ik zit hier iedere week, dag in dag uit. Op de bus. Met de knop, asbakje, linker hand op het raampje, vrouwtje d’r bij, gordijntje dicht, want dan weet je inmiddels hoe ik er bij zit. Met m’n vrouwtje. En het peukje. Had ik al verteld dat ze gestopt was? Ja dat had ik inderdaad al verteld. Dat had gekund, dat had kunnen gebeuren, je weet ‘t niet hè, hier zo, in deze omgeving. Ik zeg altijd maar zo, gekscherend, want zo ben ik, gekscherend, hier en daar. Maar nooit te veel hè. Ik weet altijd precies de balans te behouden. Tussen het grolletje en de serieuze toets. Ik zeg altijd maar zo: Putten valt niet uit te putten, hè. Snap je ‘m?