Loading ...
‘Het is misschien een wat voor de hand liggend voorbeeld, weliswaar wat vergezocht, maar toch… of ben ik mezelf nu wat aan het ondermijnen?
DWDDD goes Twitter (of beter gezegd ‘gaat Twitter’, nu dit verslag verschijnt ‘as we speak’, (in zoverre dat dat niet waar is, want de technologie laat uw notulist ‘as we speak’ in de steek, maar een mooie avond was het)). Goed, het was dus een avond vol uitwijdende Slauerhoffen, pasta, breedsprakige Djengis Khans, zielige boegbeelden en de constatering dat DWDDD niet alleen gaat Twitter, maar ook gaat toneel.
‘Het is misschien een wat voor de hand liggend voorbeeld, weliswaar wat vergezocht, maar toch… of ben ik mezelf nu wat aan het ondermijnen?’
Metastereotyperingen zijn aan de orde van de avond. (Eigenlijk draait het allemaal om ‘ik de ander en wie er dan nog bij komt (de derde om zo maar te zeggen)).
‘Het ontherseningslied’ staat in de verzamelde werken op pagina 104 en niet in ‘im memoriam mijzelf’.
‘In memoriam mijzelf’ staat op pagina 104 in ‘in memoriam mijzelf’ (logisch) en in de verzamelde werken op pagina 109 (5 verschil dus (in pagina’s)).
Kip williams.
Slauerhoff was 38 toen hij stierf. Ja, net na augustus. Dus, ja inderdaad hij was reeds jarig geweest (je moet je kennis paraat hebben).
Slauerhoff houdt van kamperen.
Terug naar Achterberg: was het de hospita of de dochter? En waarmee? Een hooiberg? (cluedo-grapje)
De laatste woorden van Slauerhoff: ‘ik vind het af en toe wel een beetje een zeikerd.’
Slauerhoffs ‘in memoriam mijzelf’ is alsof je vlak voordat het heerlijk avondje is begonnen nog een rijmpje in elkander moet flansen.
Sépulture d’un poete maudit is een sonnet, dat staat als een paal boven water.
Dwddd gaat alvast toneel (vrij vertaald naar ‘dwddd goes toneel’)
Tristan en de comtes, comtes ziet alles in teder roze. Comtes waant zich als een chrysant die schoon weet te bloeien en verdwijnt. Comtes weet dat Tristan lelijk is.
Toneel: hijgend.
Tristan wijdt uit over het invoerverbod en vraagt zich af of zij nooit zijn harde knoken hebben gevoegd. (Overigens ziet zijn hond hem aan vol bewondering) hoe leert men eigenlijk kaarten?
- einde -
Le nouveau vindt het wel een plan en leest vervolgens een familiedrama in zes regels voor (hoe gedurfd).
Il principe vermoedt, na grondige lezing van het gehele werk van Slauerhoff, dat deze wel eens naar Azië is geweest. Le nouveau betwijfelt dit nu hij S. nog niet zo snel een loempia ziet eten.
Dsjengis, Il Principe waarschuwt (en wil dus niet aan het eind van de avond horen ‘ja, maar jullie hebben me helemaal niet gewaarschuwd’): Dsjengis is zo goed de zak.
De vizier blijkt zowel de notulen te doen als een fikse porsie stil spel tot zijn beschikking te hebben. De bank ligt bout.
Neeheee!!! dat is geen geronnen bloed, dat is roest, tsjongejongejonge…..
Dsjengis maakt een wat afwijzend gebaar (met zijn linker hand door middel van een op het oog eenvoudige polsbeweging (en verlaagd zijn stem))
Uw notulist moet bij kamtsjatska onwillekeurig aan Risk denken. Dsjengis spreekt overigens zo vol vuur dat hij zo nu en dan de woorden uit de mond van khan neemt. dsjengis vindt plunderen, brandschatten en martelen niet zo mooi. (overigens wat is schraagden een mooi woord!! (wordt eigenlijk veel te weinig gebruikt)) het vuur geraakt uit de stem van dsjengis, hij is buiten adem van zichzelf. ook bloeme moet wat zuchten van het gedweep van slauerhoff’s dsjengis. (‘mijn strijdperk ben ik zelf’). dsjengis schakelt daarop een versnelling hoger en stelt dat er eigenlijk geen grootsere wellust is dan te doden en…. vindt NOG EEN VOLLE BLADZIJ VOL VAN DRAAIKOLKEN, GROENGESCHUBDE RUGGEN EN BRULLENDE BRANDING!!!! en dan denk je dat dsjengis zijn laatste woord heeft gesproken: NEE HOOR!!! NEEMT KHAN HET STOKJE OVER ‘Spaar deze stenen voor uw onderkomen voor het ouder worden’ en tuurlijk laat dat maar aan dsjengis over: nee hoor, die wordt niet oud!
-einde- (poeh, mooi toneelstuk zeg)
il principe vindt het GOED dat we dit gelezen hebben. bloeme vermoedt dat dsjengis stiekum een pagina heeft overgeslagen.
(dan tot slot) ‘ik hoorde gister iemand zeggen dat het gorter was’ ‘neeeh! het was van eeden.’ ‘oh, ik dacht al, vreemd’.
- einde van weer een mooie avond, terwijl uw notulist niets anders rest dan voor te stellen om zijn notulen als toneelstuk te beschouwen en deze zodoende de volgende keer op te voeren en vast te stellen dat het erg leuk was om j. te ontmoeten -
Welterusten!