De Wereld der Dode Dichters.

Niet meer schijnt mij der zielen eenzaamheid
een last: zij is de vrijheid en de rust,
zij is mij ‘t lopen langs een stille kust,
waar roerloos effen zee te dromen leit

In haar berusten is het kloek beleid,
dat ons geneest na ‘t zwerven van de lust;
haar diep doorleven, kalm en zelfbewust,
maakt ons van kinderen, wier honger schreit,

tot kroon en koning van dit weids heelal,
dat even ondoorgrondlijk is als wij
en eenzaam, als geen mens ooit eenzaam is,

tot de verwekker en de ontvangenis,
oorsprong en eind van alles wat daar zij,
van alles wat daar was en wezen zal.